Δράση ευαισθητοποίησης για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών στην Κοζάνη 17 έως 25 Νοεμβρίου 2018


«Θέλω να κάνω κάτι σημαντικό . Θέλω το γυναικείο όσο και το αντρικό μου σώμα να πετάξει μακριά από την καλύβα όπου ζει η οικογένεια μου, στον παράδεισο. Θα αναγκάσω το φίδι να φάει το μήλο που δεν είναι εύγευστη τροφή για αυτό. Ποιος είπε ότι το μήλο κάνει κακό στους ανθρώπους;»   Ησηίοποκακ γυναίκα της φυλής Ολυφνέ, τροπικός του Αμαζονίου/Ανθρωπολογική ζώνη 15, εκχριστιανισμένη κοινότητα 20 υποκειμένων 1945.

Οι ανθρώπινες σχέσεις στην ιστορία τους μπορεί να εξεταστούν ως «φύση» επινοημένη γλωσσικά, ηθικά, επιστημονικά, πολιτικά, για να καλλιεργηθεί η ανομοιογένεια και ο αλληλοσυμπληρούμενος ανταγωνισμός. Το κοινωνικό συναπάντημα που προϋποθέτει η εφαρμογή της «φύσης» που μορφολογικά καθόρισε ως όντα συνεύρεσης τα θηλυκά και τα αρσενικά δεν είναι το «εσύ» το «αυτός» το «αυτή» ούτε το «εσείς» ή το «εμάς», πολύ περισσότερο το «εκείνοι» και το κεντρικό «Εγώ». Όλες αυτές οι αντωνυμίες είναι ασύνταχτες αντιφάσεις των αντιδικιών των ανθρώπων .
Χρησιμοποιούνται με ζήλο και στο μακρό ανταγωνισμό των δυο φύλων εκφράζουν τις επιφυλάξεις και το φόβο, όπως και την ελπίδα για συμβιωτικές πρακτικές. Η πολιτική και η δημόσια θέσπιση κανόνων είναι η γραμματική των αντωνυμιών. Αφηγηματικές δυνατότητες έχουν αναπτυχτεί ώστε γλωσσικά σχήματα να εγκαθιδρύουν νέες σχέσεις ως προς την «φύση». Ποια είναι η φύση του ανθρώπου; Τι γλωσσική συνδιαλλαγή θα χρειαστεί η νέα δικονομική αρχή; τι αναγκαίο θα προσδιοριστεί ώστε η εύθραυστη λειτουργία της «φύσης» μέσα στο κοινωνικό να συνεχίσει να είναι φυσική. Πολλά ετερογενή, ανομοιογενή, υπεύθυνα και συνδεμένα ανθρωπινά δρώντα όντα πρέπει να βοηθηθούν ώστε να συνυπάρχουν σε μοντέλα αναπόδραστης ανασχηματοποίησης της τρωτότητας της συμβιωτικής ζωής.

 Η διεργασία του φεμινιστικού ερωτήματος είναι καθοριστική γιατί ξαναέφερε στο προσκήνιο την έννοια του πολιτικού σώματος. Το πολιτικό σώμα είναι ένα από τις βασικές οργανοληπτικές λειτουργίες του κοινωνικού σώματος. Στην πρώιμη ιστορία οι κοινωνικές ομάδες πολιτικών σωμάτων καθρέφτιζαν φυσικές δομές. Ένας πευκώνας, ένα δάσος προσδιόριζε το πλήθος που συμβιώνει. Οι ρίζες μοιράζονται τις ίδιες καταβολές. Στο πρώιμο καπιταλισμό με το καταμερισμό εργασίας και την εξαρτημένη του λογική, η νοοτροπία του φυσικού έχει αποδυναμωθεί και η συναρμογή φυσικών δυνάμεων και οικονομικής προόδου τελεί υπό καθεστώς  εκμετάλλευσης. Το πολιτικό σώμα συνυφαίνει αξεδιάλυτα με τις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής και αναπαραγωγής. Στις σύγχρονες κοινωνίες κυριαρχίας, η κυριαρχία πρέπει να εκλείψει ως προαιώνια διαίρεση για να ενεργοποιηθεί το φυσιολογικό και το φυσικό ως φύση των υποκειμένων. Αυτό αργεί και ουσιαστικά δεν εγκαλεί την αυτόχθονη φύση των ανθρωπίνων κοινωνιών. Στο μετά πολιτισμικό πολιτικό σώμα ελέγχουμε την φυσικότητα των σωμάτων μας με την σεξουαλική ενεργητικότητα και όχι με την γενετήσια προνοητικότητα.
Η σεξουαλικότητα ως αιχμή απόλαυσης και άσκοπης διασκέδασης, θέτει το διαπροσωπικό δέσμιο του προσωπικού ανεξάρτητου  του συλλογικού. Όλα τα πράγματα και οι άνθρωποι είναι ανταλλάξιμα εμπορεύματα στο πολιτισμικό πολιτικό σώμα της εποχής μας. Η εργασία καθόρισε την αξία των σωμάτων στο οικονομικό αναπτυξιακό μοντέλο που τρέχει την καθημερινότητα. Αυτό το δοκίμασαν οι άνδρες και τώρα επαφίεται και στις γυναίκες να επιδοκιμαστούν και έτσι πιο εύκολα το προσωπικό σώμα θα ταυτιστεί με το πολιτικό αξεδιάλυτα. Οι θυματοποίηση των θηλαστικών ανθρώπων,  όπου η θηλαστικής τους υστεροβουλία δεν ωριμάζει το πολιτικό σε κοινωνικό, αλλά σε προσωπικό σώμα διαπροσωπικών σχέσεων, είναι μια παταγώδης αποτυχία που υπογραμμίζει η φεμινιστική πρακτική. Το βιολογικό σώμα τελεί υπό την κυριαρχία του κοινωνικού που αδρανοποιείτε από το προσωπικό που δεν επιτρέπει το προσωπικό να φυσιολογίσει το πολιτικό γιατί εξαρτάται από το διαπροσωπικό.
Η φεμινιστική πρακτική γύρω από το φύλο επιδιώκει να προτείνει επαρκείς εξηγήσεις γύρω από την έμφυλη διαφορά στην βάση ότι οι «άντρες» και οι «γυναίκες» συγκρούονται κοινωνικά για να τοποθετηθούν σε ιεραρχικές και ανταγωνιστικές σχέσεις. Το διαπροσωπικό σώμα είναι σχιζοφρενικό και διασπασμένο σε δυο προσωπικά αντί να είναι μέρισμα του συλλογικού.
Η έμφυλη ταυτότητα ωριμάζει την διάκριση «Άνδρας-Γυναίκα» στο κοινωνικό σώμα ενώ παραμένει ζήτημα ξεκαθαρισμένο στο φυσικό σώμα. Το βιολογικό φύλο μετατρέπεται σε πολιτικό εφιάλτη. Η εξηγητική δύναμη της κατηγορίας του φύλου εξαρτάται από την ιστορικοποίηση του βιολογικού φύλου. Της σάρκας, του σώματος, της βιολογίας, της φυλής, της εργασιακής ομάδας, της κοινωνικής τάξης, της υπόστασης, της φύσης. Αυτή την στιγμή παρατηρείται μια κατάρρευση του σώματος σε αρθρωμένες, διαφοροποιημένες, υπεύθυνες, τοποθετημένες και καθοριστικές εικόνες σωματοποίησης  όπου το φυσικό ή βιολογικό σώμα δεν θα παρίστανται ως πολιτισμικό, πολιτικό και κοινωνικό φύλο ανατροφοδοτούμενο και εξελικτικό.
Η συστράτευση στην έμφυλη θηλυκότητα και το επανακτημένο εξεγερσιακό έδαφος για τα δικαιώματα των ανθρώπων επί της ζωής τους ξαναβάζει τα θεμέλια για την αναθεώρηση των δικαιωμάτων όλων των διεκδικήσεων. Επίσης, η καταγωγή της κοινωνικής οργάνωσης γύρω από το θεσμό της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας, της εξαρτημένης εργασίας και του κράτους εύκολα οδήγησαν στο καταμερισμό της εργασίας κατά φύλλο και ο απόλυτος σεβαστός θεσμός της οικογένειας να εμφανίζετε ως τόπος ανάδυσης των κοινωνικών διαιρέσεων.
 Η 25η Νοεμβρίου ως  Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, ο Ξενώνας Φιλοξενίας Γυναικών Δήμου Κοζάνης σε συνεργασία με την Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας του Π.Δ.Μ. και τον Εμπορικό Σύλλογο Κοζάνης, ενώνουν τις δυνάμεις τους σε κοινή δράση ενάντια στο φαινόμενο της έμφυλης βίας.
Η δράση θα ξεκινήσει το Σάββατο 17 Νοεμβρίου σε ώρες λειτουργίας καταστημάτων, όπου νέοι καλλιτέχνες  της Σχολής Καλών Τεχνών Φλώρινας θα βρίσκονται στην Κοζάνη για να επαναπροσδιορίσουν σημεία των  βιτρινών εμπορικών καταστημάτων γυναικείας ένδυσης, δίνοντας την ευκαιρία στον ανέμελο περαστικό και το ενεργοποιημένο καταναλωτή να συνδέσει τις κατασκευασμένες στιλιστικές προτάσεις μόδας με την εγρήγορση που χρειάζεται η αντίδραση κατά της βίας, υπέρ ενός αδιαφιλονικούμενου κόσμου. Τα εκθέματα θα παραμείνουν στις βιτρίνες των καταστημάτων μέχρι και την Κυριακή 25η Νοεμβρίου. Οι καλλιτέχνιδες/ες που θα λάβουν μέρος στη δράση είναι : Διονύσης Βλάχος, Ελένη Γάτσιου, Κατερίνα Γκώγκου, Ελένη Δινοπούλου, Γλύκα Διονυσοπούλου, Καλυψώ Θεοδωρέσκου, Δημήτρης Καλημέρης, Χριστίνα Καλομενίδου, Νάσια Κουμπέτσου, Όλγα Μονάχου, Κατερίνα Μπακογιάννη, Σεμπαστιάνο Ντομπρόζι, Βασιλική Παναγιώτου, Ζωή-Μαρία Ρασάικου, Έφη Τζήκα, Άννα Τουφεξή, Αντωνία Φλέγγα.
 
 Θεωρείτε επιτυχημένο  το μοντέλο διασποράς των εικαστικών σχόλιων για την έμφυλη βία  σε βιτρίνες καταστημάτων ρούχων, ακριβώς γιατί αυτή η οικονομική δραστηριότητα των καταστημάτων περιγράφει την εξαρτημένη και κυρίαρχη σχέση με την αλλότρια εργασία και την φετιχοποίηση του εμπορεύματος που στην συγκεκριμένη περίπτωση μορφολογικά συμπίπτει με το σώμα. Τα ρούχα είναι εύπλαστα γλυπτά που στην λειτουργικότητα τους ενδύουν τους ανθρώπους, κατασκευάζουν την εικόνα τους και τους εντάσσουν σε κοινωνικά σώματα για να αναδυθεί ελεγχόμενα η διαφορετικότητα και η κανονικοποιητική, παρεμβατική, θεραπευτική, εμπειριστική παρότρυνση της σύστασης του ατόμου. Από την άλλη, το κοινό που προσεγγίζει τέτοιους χώρους και ενδιαφέρετε για την εμφάνιση του επινοεί τρόπους να συγκαλύψει μορφώματα του σώματος που δεν ευρυχωρούν στην εποχή του. Η βία αφήνει σημάδια στο φυσικό σώμα και η ανεξιχνίαστη θεραπεία χρειάζεται την απόκρυψη. Οι παρεμβάσεις προβαίνουν σε διερεύνηση του φεμινιστικού λόγου και ενός ουδέτερου βιολογικού και ιατρικού πολιτισμικού κατασκευασμένου έμφυλου προτύπου που νομιμοποιεί τις κρατούσες κοινωνικές σχέσεις στο νομοταγές λήθαργο.
Χάρης Κοντοσφύρης 18/11/2018
Σκοπιά Φλώρινας